و « اين » اشارت است به قول او كه : « الرضاء باللّه ربّا » . و بودن او « قطب رحاى اسلام » ، مضمون قول ايشان است كه : « رضينا باللّه ربّا و بالإسلام دينا و بمحمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نبيّا و رسولا » « 1 » ؛ يعنى به درستى كه مدار اسلام بر اوست ، همچنان‌كه مدار آسيا بر قطب است . و « شرك اكبر » عبادت مخلوقى است از براى مخلوقى ، و « شرك اصغر » اثبات فعلى است از افعال از براى غير خداى تعالى ؛ و شكّى نيست كه اين رضا طاهر مىكند « 2 » از قسم اوّل . و هو يصحّ بثلاث شرائط : أن يكون اللّه - عزّ و جلّ - أحبّ الأشياء إلى العبد ، و أولى الأشياء بالتعظيم ، و أحقّ الأشياء بالطاعة . شرط اوّل : تصحيح ايمان است از قول خداى تعالى كه : وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ « 3 » . و شرط ثانى : تصحيح مقام احسان است . چرا كه كسى كه مىبيند و مىداند او را حاضر ، تعظيم مىكند او را اشدّ تعظيمى و مىبيند او را اولى به تعظيم از همه چيز . و شرط ثالث : تصحيح مقام اسلام است . چرا كه مسلم اطاعت نمىكند احدى را مثل اطاعت كردنش از براى خداى تعالى . و الدرجة الثانية : الرضاء عن اللّه تعالى ؛ و بهذا الرضاء نطقت آيات التنزيل ، و هو الرضاء عنه في كلّ ما قضى ؛ و هذا من أوائل « 4 » مسالك أهل الخصوص ، و يصحّ بثلاث شرائط : باستواء الحالات عند العبد ، و بسقوط « 5 » الخصومة مع الخلق ، و

--> ( 1 ) . با اندكى تفاوت در : بحار الأنوار ، ج 35 ، ص 183 . ( 2 ) . اصل : مىشود . ( 3 ) . بقره / 165 . ( 4 ) . اصل : + سلوك . ( 5 ) . اصل : بسقوت .